Gepost op

Wel of geen derde kindje?

Was jouw gezin compleet na één, twee, drie of na meer kinderen? En hoe wist je dat jouw gezin compleet was? In deze blog neem ik jullie mee in onze keuze voor een derde kindje.

Sinds het moment dat Kevin en ik een relatie kregen, wist ik zeker dat dit de man was met wie ik een gezin wilde stichten. En zo uit het niets wist ik ook dat ik heel graag drie kindjes zou willen als ons dat gegund was. Kevin stond hier hetzelfde in als ik.

In november 2012 werden we voor het eerst ouders van Renske. Een meisje dat vanaf het eerste moment onze levens definitief deed veranderen in alle opzichten. Bijna 2,5 jaar later, in april 2015, volgde onze Anna. Op dat moment voelde ons leven en ons gezin compleet. We hadden twee gezonde dochters waar we intens gelukkig mee waren.

En toch……Anna werd een jaar en het begon opnieuw te kriebelen bij mij. Hoe zou dat zijn met drie kinderen? Heel voorzichtig kaartte ik mijn wens aan bij Kevin. Kevin had het hoofdstuk kinderwens al afgesloten en hij vond op dat moment dat ons gezin compleet voelde. Toch wilde hij nadenken over een derde kindje, want ik had immers die wens nog. ‘Geef me wat tijd om hier goed over na te denken.’ Dat was de boodschap die hij mij meegaf. Die tijd heb ik hem gegeven, want om samen een kindje te krijgen, moet je naar mijn idee allebei een ‘ja’ gegeven hebben. Het werk niet als de een zich opoffert voor de wens van de ander. Twee maanden van nadenken gingen voorbij. Ik begon al langzaam aan het idee te wennen dat een derde kindje er nooit meer zou komen. Tot die ene zomeravond.

De mensen die Kevin en mij goed kennen, weten dat we elke maand een avond date night houden. Dat doen we al sinds we samenwonen. Voor ons is dat echt een avond om naar uit te kijken: even geen ouders zijn, tijd voor elkaar maken, plezier hebben. Sinds we kinderen hebben, regelen we een oppas. Elk maand organiseert een van ons date night en vertelt de ander niet wat de plannen zijn. Een verrassing voor je wederhelft, dat vinden wij nog steeds leuk. Zo ook de hierboven genoemde avond. Kevin was aan de beurt om date night te organiseren. Hij nam me mee naar een restaurantje hier in het dorp en daarna bezochten we de Midzomeravond van Toverland (in Sevenum). Tijdens het etentje zegt Kevin: ‘Ik ben eruit wat betreft een derde kindje. Laten we er in het najaar voor gaan en dan kijken we wel in hoeverre het ons gegund is.’ Ik was eigenlijk aangenaam verrast. En zo geschiedde.

Voor ons is de keuze voor een derde kindje uiteindelijk een gevoelskwestie geweest. Vooraf hebben we alle voor- en nadelen zorgvuldig afgewogen en uiteindelijk besloten wij ervoor te gaan. We spraken wel met elkaar af, dat we het maximaal een halfjaar zouden proberen. Als een zwangerschap dan nog steeds uitbleef, dan bleef het bij twee kindjes en was het ons niet meer gegund. Zo nuchter waren wij ook. Ook dat was een weloverwogen keuze van ons. Ik ben immers deze zomer 35 geworden en Kevin wordt over een paar weken 36. Eerlijk is eerlijk, voor ons speelden onze leeftijden een rol. Gelukkig lachte het leven ons toe en had ik na twee maanden al een positieve test in handen.

En nu duurt het ineens nog maar twee weken tot de uitgerekende datum.  Ik voel me goed ondanks de zwangerschapsdiabetes, dus ik mag niet klagen. Nog een paar weken genieten, hoop ik, en we kunnen ons kleinste wonder in onze armen sluiten. En weet je, ik heb ook het gevoel dat ik het hoofdstuk zwangerschap ga afsluiten. Met drie is ons gezin compleet.

Gepost op

Een eerste blog…

Een eerste blog, hoe schrijf je die nou? Zelfs voor iemand die schrijven als hobby heeft, is dat toch een dingetje.

Op de pagina ‘over mij’ kun je eigenlijk al lezen wie ik ben en waar ik voor sta. Mijn blog zal jullie een kijkje geven in mijn leven. Mijn favoriete recepten komen aan bod, als ik een leuk nieuwtje heb, meld ik het. Kortom, ik probeer zo gevarieerd mogelijk te schrijven.

Nu ik deze blog schrijf, ben ik op de dag af 38 weken zwanger. Ik zit lekker op de bank terwijl mijn kleuter en peuter hun dutje doen in bedje. Eigenlijk zou ik nu mijn rust kunnen nemen door ook een uurtje te rusten. Ook zou ik kunnen toegeven aan mijn nesteldrang en de keukenkastjes een andere indeling kunnen geven, maar eigenlijk heb ik nu teveel energie en teveel ideetjes om over te schrijven. Dan geef ik daar nu graag aan toe.

Wat staat er vandaag nog op mijn planning? Als mijn meiden zo meteen wakker zijn, gaan ze nog even lekker spelen met hun watertafel. Het is heerlijk weer, dus daar profiteren we nog even van. Ik durf niet te ver meer van huis met die twee meiden van mij. Toen ik hoogzwanger was van Anna, deed ik dat nog wel. De dag voor haar geboorte ging ik nog met Renske naar het park vlak bij het huis waar we toen woonden. Renske liep graag weg zodat ik er achteraan kon hollen. Ik denk dat dat het laatste zetje naar de bevalling is geweest, want nog geen 24 uur later hadden we er een dochter bij. Misschien dat ik daarom liever in en om het huis blijf nu. Ik ben nog niet klaar met zwanger zijn, maar ik ben wel klaar voor de bevalling zelf. Maar goed, verder heb ik vandaag geen echte plannen meer. Vanavond mag ik nog even een momentje voor mezelf pakken bij de kapper. Heerlijk een paar uurtjes van huis en mijn haar weer laten voorzien van mijn natuurlijke bruine kleur. Want laat ik het eerlijk zeggen: ‘ik vind mezelf nog te jong voor al die grijze haren die ik er de afgelopen jaren heb bij gekregen.’

Hoe ziet jullie dag er zoal uit?

<a href=”https://www.bloglovin.com/blog/19029319/?claim=wpgyw2aajvv”>Follow my blog with Bloglovin</a>