Gepost op

Mmm-maandag: recept (gezondere) kipnuggets

Bijna alle kinderen lusten ze: kipnuggets. Ik zeg met nadruk bijna alle, want mijn meiden, zeker Renske, zijn aparte eters. Ze vinden de meest rare combinaties lekker, maar de normale kost noemen ze ‘jakkes’. Toch zijn deze kipnuggets wel een succes bij ze. Het fijne aan dit recept is dat de kipnuggets een stuk minder vet zijn dan de kipnuggets uit de winkel en persoonlijk vind ik ze ook nog beter smaken.

Ingrediënten voor 4 tot 6 personen

  • Kipfilet (een normale portie per persoon)
  • Yoghurt of slagroom
  • Cornflakes
  • Peper en zout

 

 

 

Snijd de kipfilet in kleine stukjes en kruid deze naar smaak met peper en zout. Leg de kipfiletblokjes in een af te sluiten kom en voeg hierbij de yoghurt. Je kunt ook kiezen voor slagroom, maar dan worden je kipnuggets meteen wat vetter. Roer de yoghurt goed door de kipfilet zodat alle stukjes voorzien zijn van yoghurt. Sluit je kom vervolgens af en zet het geheel een halfuurtje in de koelkast zodat de ‘marinade’ van yoghurt goed in de kip kan trekken.Verwarm nu de oven op ongeveer 180-200 graden. Knijp in tussentijd de cornflakes fijn boven een bord of een beslagkom. Zodra de kip lang genoeg in de marinade gelegen heeft, haal je de kipstukjes een voor een door de cornflakes. Vervolgens leg je ze op een met bakpapier beklede ovenplaat. Als alle kipstukjes voorzien zijn van een laagje cornflakes, kunnen ze de oven in. Bak de kipnuggets in ongeveer een kwartiertje gaar. Het resultaat: heerlijke malse kip.Serveer je kipnuggets bij de frietjes of gewoon bij een gekookt aardappeltje en salade.

Eet smakelijk.

 

Gepost op

Mmm-maandag: recept Limburgs zuurvlees

Geen recept op maandag, maar op woensdag. Door een vreselijke verkoudheid en koorts, lukte het me niet deze blog op maandag te publiceren, maar de titel vind ik zo grappig, dat ik deze maar laat staan. Mmm-maandag, tijd voor een recept.

Ik ben een echte Limburgse van origine. En dat betekent ook dat ik gek ben op Limburgse zuurvlees. Eigenlijk hoor je dit gerecht te maken met paardenvlees, maar voor mij is dat echt een no go om te eten. Ik weet niet hoe het smaakt, het lijkt me niet lekker en dus eet ik het niet.

In deze blog een heerlijk recept voor Limburgs zuurvlees, gemaakt met rundvlees.

Belangrijk: het kost tijd. Je start de avond voorafgaand aan het bereiden zelf al met het maken van het zuur en om het vlees de perfecte garing te geven, mag je gerust 2,5 uur of langer uittrekken.

Ingrediënten voor 4 personen:

  • Rundvlees (soepvlees, stoofvlees enz. Reken op 200 gram rauw vlees per persoon)
  • 1 á 2 uien
  • 5 laurierblaadjes
  • Kruidnagel (hele)
  • Azijn
  • 1 kop water
  • 2 tot 3 eetlepels appelstroop
  • Flinke plakken ontbijtkoek
  • Eventueel een blik perziken
  • Boter om te bakken

De bereiding

  • Neem een af te sluiten bak en leg hierin het rauwe vlees.
  • Schil 1 á 2 uien in grove stukken en voeg die bij het vlees.
  • Voeg 1 kop water aan het vlees toe en vul aan met azijn (gewone witte azijn is prima) totdat de bak vol is en het vlees ondergedompeld is.
  • Leg nu wat laurierblad (ik doe dat op de gok, meestal een stuk of 5) bij het vlees samen met een thee-ei of ander gesloten zeefje met kruidnagel.
  • Zet het geheel een nacht in de koelkast

Trek de volgende dag minimaal 2,5 uur of langer uit voor de verdere bereiding.

  • Haal de kruidnagels en laurier uit de bak en giet het vlees af in een vergiet. Flink laten uitlekken.
  • Neem een grote braadpan en laat daar boter in smelten. Voeg vervolgens het vlees (met de uien) een toe. Bak het geheel aan. N.B. In het begin zul je zien dat er heel veel azijn nog uit het vlees gaat komen. Laat dat maar gewoon verdampen.
  • Zodra alle azijn uit het vlees is, zal het vlees gaan bakken. Doe dit gewoon naar eigen smaak.
  • Voeg 2 tot 3 eetlepels appelstroop toe (mocht het vlees te zuur zijn, dan kan er nog wat appelstroop bij of wat suiker).
  • Verkruimel een paar flinke plakken ontbijtkoek in het vlees. De ontbijtkoek lost op.
  • Het zuurvlees is klaar als het er smeuïg uitziet en uit elkaar lijkt te vallen.

Serveren met frietjes of gebakken aardappeltjes en groenten naar keuze. Zelf vind ik het lekker om er rodekool bij te eten.

Variatietip: stukjes perzik uit blik toevoegen als het zuurvlees klaar is.

 

 

De kunst is om het vlees zo lang mogelijk te laten sudderen zodat het uit elkaar valt. Het is een kwestie van geduld, maar het resultaat is er wel naar…….althans dat vinden wij Limburgers 😉

 

 

Gepost op

Ik heb ‘levenslang’ …… strijd tegen de (zwangerschaps)kilo’s

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik heb overgewicht. Momenteel niet zo heel extreem meer, ondanks het feit dat ik nog maar acht weken geleden bevallen ben. Echter voordat ik zwanger raakte van onze Wietze…… Oké ik beken dat elk pondje bij mij echt door het mondje is gegaan. Ik houd van eten, ik houd heel erg veel van eten. Wat dat betreft ben ik een echte Bourgondiër. Tel daar mijn natuurlijke aanleg om dik te worden bij op en je hebt de perfecte combinatie om ernstige obesitas te creëren.

Totdat ik zwanger raakte van Wietze en zwangerschapsdiabetes kreeg. Op het moment van de diagnose was ik 27 weken zwanger en nog maar vijf kilo aangekomen. Dat is op zich niet veel, maar wel als je weet dat je al veel te zwaar bent. Voordat ik die diagnose kreeg, zag ik de bui van het cijfer en de twee nullen al hangen. Mijn grootste angst om dat gewicht te halen, was op dat moment volkomen terecht. Toch heb ik dat gewicht nooit gehaald, sterker nog: ik viel af gedurende de rest van mijn zwangerschap en dat allemaal dankzij die diabetes.

Zwangerschapsdiabetes ook zoiets. Ik kreeg het door mijn overgewicht en dat kwam wel even heel erg hard binnen. Met andere woorden, ik werd ‘ziek’ door mijn eigen levensstijl en mijn, toen nog ongeboren, zoon heeft nu ook een verhoogd risico op diabetes op latere leeftijd. Nou dat opende mijn ogen wel. De knop ging om, ik kreeg een speciaal voedingsadvies en ik volgde dat advies trouw op. Ik viel ruim zeven kilo af en was warempel hoogzwanger nog lichter dan een maand voordat ik zwanger raakte. Na de bevalling was het al helemaal een feestje om op de weegschaal te stappen. Zo ‘licht’ was ik al zeker anderhalf jaar niet meer geweest. De kilo’s die er tijdens de zwangerschap van Anna waren aangekomen, waren grotendeels blijven plakken.

 Inmiddels is Wietze negen weken oud en probeer ik mijn gezonde levensstijl vast te houden. Ik ben nu acht kilo lichter dan voor mijn zwangerschap, maar er mogen nog wel wat kilootjes af. Ik ben nu net zo zwaar als de dag dat ik de positieve test bij Anna in mijn handen had. Het is tijd om ook die kilo’s definitief vaarwel te zeggen. Ons gezin is immers compleet en er zijn geen excuses meer.

 Ik ga bewust geen specifiek dieet volgen. De belangrijkste reden voor mij om dat niet te doen, zijn mijn kinderen. Ik wil dat mijn dochters zo min mogelijk merken van mijn gevecht tegen de kilo’s. Wat ik wel wil doen, is mijn eetpatroon uit de zwangerschap aanhouden (zie mijn blog over zwangerschapsdiabetes). Ik weet dat ik dan genoeg eet, dat ik meer energie heb en dat ik ook een heel stuk gezonder eet. En stiekem ben ik ook heel benieuwd hoe mijn lijf op dit eetpatroon reageert nu ik niet meer zwanger ben.

Om mezelf te motiveren heb ik bij Action twee potjes gekocht en een pot met rijgkralen. Voor elk pondje dat eraf moet, zit er nu een kraal in een van de potjes. Ik ga mezelf elke dag wegen en voor elk pondje dat eraf is, gaat er een kraal van het ene potje in het andere potje. Het is meer een psychologisch spelletje, maar ik ken mezelf. Ik heb het doorzettingsvermogen om af te vallen, alleen heeft deze dame soms wat stimulans extra nodig.

Momenteel is het ene potje nog leeg, deze week is mijn eerste week. Over niet al te lange tijd zal ik een update schrijven over hoe ik er nu voor sta. Ik ben eigenlijk nog benieuwd naar jou. Hoe bestrijd jij de overtollige kilo’s? Wat zijn jouw valkuilen? Hoe blijf jij op gewicht? Laat het me weten!

 

Gepost op

Recept: Mexican meatballs

Kevin en ik hebben besloten om voortaan elke zaterdagavond een nieuw gerecht of recept te proberen. Renske en Anna eten iets wat zij zelf lekker vinden en eten dan op tijd. Wij daarentegen eten dan later als de dames op bed liggen. In 2011 zijn wij op huwelijksreis geweest naar Mexico en daarom leek Kevin het wel leuk om Mexicaans te eten. De liefde van de man gaat door de maag natuurlijk en dus maakte ik zaterdag iets Mexicaans.

Mexican meatballs

Ingrediënten voor 2 personen:

  • 300 gram half-om-halfgehakt
  • 2 grote (kruimige) aardappels
  • Tortillachips
  • 1 klein blikje Bonduelle Mexico melange
  • 1 ui
  • Knoflookdressing of knoflooksaus
  • 1 potje salsasaus
  • Mexicaanse wokgroente
  • IJbergsla
  • (Cayenne)peper
  • Mayonaise (niet op de foto)
  • Zout (niet op de foto)
  • Water
  • Boter om in te bakken

 

De bereiding:

Als eerste maken we de gehaktballen. Verkruimel ongeveer 30 gram tortillachips in een grote kom. Versnipper daarna de ui en doe dat in de kom erbij samen het gehakt en 2 tot 3 eetlepels salsasaus. Voeg naar smaak peper en zout toe. Voor een wat pittigere gehaktbal, kun je cayennepeper toevoegen. Ik heb dat wel gedaan. Kneed dit alles goed samen tot een grote bal gehakt. Dek je kom daarna af en zet deze nog even de koelkast.

Begin daarna aan de aardappels. Boen ze schoon en doe ze in een pan met water. De kooktijd van zo’n grote aardappel is ongeveer 25 minuten. Als de aardappels gaar zijn, snijd je ze in en vult ze met wat salsasaus.

Haal het gehakt uit de koelkast en draai er ballen van. Ik heb ervoor gekozen om kleinere ballen te draaien in plaats van grote. Op die manier garen de gehaktballen beter. Als de gehaktballen bijna gaar zijn, voeg dan een beetje water toe zodat je een jus krijgt om over de gehaktballen te serveren.

De Mexicaanse wokgroente roerbak je 5 minuten in de pan met wat cayennepeper en zout. Voeg aan het einde twee eetlepels salsasaus toe en laat het sudderen.

De salade die je erbij serveert, heeft een heerlijke dressing van knoflook en mayonaise. Je maakt deze dressing door een eetlepel mayonaise en halve eetlepel water te mengen met knoflookdressing. De knoflookdressing voeg je naar smaak toe. Eventueel kun je ook hier nog wat zout en (cayenne)peper aan toevoegen. Vervolgens meng je de ijsbergsla en de (uitgelekte) groentemelange in een schaal en giet dressing erover.

Serveer alles op een bord en garneer met wat tortillachips.

 

 

Dit recept is voor twee personen, dus voor meer personen zul je de basisingrediënten als vlees en aardappels moeten verdubbelen. Wij hadden al tijden geen Mexicaanse gerechten meer gegeten. De Mexicaanse keuken is meer dan alleen burrito’s en taco’s, maar op de een of andere manier kies ik steeds voor het makkelijke. Dit gerecht is een echte aanrader.

Koken vind ik erg leuk, dus vanaf nu probeer ik elke maandag een blog te publiceren met een nieuw recept.

Gepost op

Shoplog #1 – Noppies en Action

Het weekend is alweer bijna ten einde. Het was best een aardig weekend. Gisteren was het shopdag. Nou ja shopdag. Er werden twee pakjes bezorgd met spulletjes die ik besteld had en ik shopte bij Action. Vandaag kwam een van mijn beste vriendinnen op kraamvisite met haar man. Voor wie mij kent, weet dat ik een gezelligheidsdier ben en altijd in ben voor een praatje. Deze blog ga ik spenderen aan mijn aankopen.

Bij Bol bestelde ik voor een heel weeshuis aan wasmiddelen van Robijn. Ik vind Robijn geweldig wasmiddel. Vooral Robijn color in die grote flessen vind ik lekker ruiken. Ook de pakjes waspoeder voor fijnwas gebruik ik graag. Ik heb er voor deze shoplog geen foto’s van gemaakt.

Verder kwam mijn bestelling van Noppies binnen. Voor baby’tjes vind ik het merk Noppies geweldig. Vooral de lijn voor newborns is mijn favoriet. Het stof waarvan de kleding gemaakt wordt, blijft altijd mooi en het pilt niet tot nauwelijks.

Voor onze Wietze kocht ik het volgende:

Deze trui is het model Imperia. Het is eens stoere trui met figuurtjes uit het spel Tetris erop. In de hals van de trui zit een drukknoopje. Persoonlijk vind ik dat heel prettig, want dan sluit zo’n trui ook altijd netjes aan bij het nekje van je kindje. Ik ben heel benieuwd hoe het Wietze staat. Wietze draagt nu nog maatje 56, maar hij groeit zo hard dat het niet lang duurt voordat hij de trui aan kan. Ik bestelde de trui in maat 68. Toen Kevin de trui voor het eerst zag in  de webshop, was zijn reactie: ‘Die moeten we kopen voor Wietze.’ Kevin is goed in Tetris spelen en deze trui is dan ook met een knipoog naar zijn Tetrisvaardigheid (nieuw woord bedacht, haha). Eigenlijk is het heel handig als je een man hebt die goed is in Tetris. Een auto inpakken als je op vakantie gaat, was nog nooit zo makkelijk. Oké Maud, je begint af te dwalen……je shoplog.

Daarnaast kocht ik het jongenspakje uit de Kelly-Caresse-lijn. Kelly Caresse is een mamablogger en -vlogger die ik al een hele tijd volg op social media. Ik vind haar blogs en vlogs inspirerend en herkenbaar. Binnenkort zal ik een keer een blog schrijven over inspirerende bloggers en dan zal ik wat meer toelichten. Ik heb het pakje gekocht in maat 68, hopelijk kan Wietze het over niet al te lange tijd aan. Het pakje voelt heerlijk zacht aan en is qua stof echt de kwaliteit die je van Noppies kunt verwachten. Het pakje wordt geleverd in een mooie cadeauverpakking en op de achterkant staat een hele mooie quote. ‘Each day is a gift.’ Ik merk zelf dat ik soms te weinig bezig ben met de schoonheid van de dagelijkse dingen. Eigenlijk zou ik dat wat meer mogen doen. Elke dag is ook een cadeautje. Een quote om te onthouden.

In de loop van de dag shopte ik bij Action nog wat prullaria. Ik geloof dat mijn halve huisdecoratie bestaat uit spullen van Action. En ik denk dat het voor veel, met name, vrouwen herkenbaar is als ik zeg dat ik de Action niet in en uit kan lopen zonder iets te kopen. Als ik er niet hoef te zijn, probeer ik de winkel te vermijden. Dat is beter voor mijn portemonnee, al kost het bijna niks daar, maar ook beter voor mijn huis dat al vol staat met genoeg spullen en prullaria. Wat kocht ik gisteren?

 

Voor Renske en Anna kocht ik deze rietjesbekers. Niet dat ze die nodig hadden, maar soms vind ik het leuk om een kleinigheidje mee te brengen. Renske wilde de Frozenbeker en Anna die van Dory. Al vraag ik me af of het niet ook omgekeerd had kunnen zijn. Anna vindt alles wel leuk en Renske kiest Frozen vooral vanwege de kleuren. De deksel is roze.

 

Ook kocht ik twee setjes van een handdoek en een theedoek. Op de een of andere manier raak ik altijd wel een handdoek of theedoek kwijt, terwijl ik ze graag altijd in setjes in mijn keuken gebruik. Op de foto wellicht wat minder duidelijk te zien, maar het ene setje is mintgroenig van kleur en het andere setje is meer blauwachtig. In plaats van een printje hebben de handdoeken een soort structuur in het stof. Ik vind deze handdoekjes leuk om te zien, ook al zijn het gebruiksvoorwerpen. Het oog wil ook wat.

 

Als laatste kocht ik een sprei. Ik weet nu al dat Kevin dat vreselijk gaat vinden. Elke avond zullen we die sprei van het bed moeten halen voordat we kunnen gaan slapen. Aan de andere kant ziet ons bed er nu netjes opgemaakt uit. De sprei past goed bij onze boxspring en bij de kleuren van de slaapkamer. De kleur is taupe en de print is kersenbloesem. Onze boxspring is ook ook taupe.

Tot zover deze shoplog. Er zullen er vast nog een aantal gaan volgen denk ik.

Gepost op

Daar is hij dan……..onze Wietze!

Het is even een tijdje stil geweest op mijn blog. Echter was dat niet zonder reden.

Op vrijdag 25 augustus zijn Kevin en ik de trotse ouders geworden van ons derde kindje. Deze keer geen dochter, maar een prachtige en kerngezonde zoon. Met zijn geboorte was hij ongeveer 52 centimeter lang en hij woog 3720 gram. Best een stevige kerel, maar niet zo zwaar als ik verwacht had. Ik had immers zwangerschapsdiabetes, dus de kans op een zwaardere baby was aanwezig.

Die bewuste vrijdag was een rare dag voor ons. Kevin was jarig en het was onze stille wens dat Wietze geboren zou worden op Kevins verjaardag. Aangezien de bevallingen van Renske en Anna in de ochtend begonnen, baalden we er een beetje van dat er nog niks aan de hand was toen Kevin ging werken. Ik was die dag 40 weken en 4 dagen en de kans dat Wietze elk moment geboren kon worden, werd steeds groter.  Kevin is gewoon gaan werken en ’s avonds vierden we zijn verjaardag met alleen onze ouders en onze dochters. Toen mijn ouders weggingen, begon het te rommelen en nog geen tien minuten later belandde ik in een soort weeënstorm. In minder dan anderhalf uur is onze Wietze geboren. Gelukkig kwam de verloskundige nog op tijd. Daar waar wij eerst besloten hadden dat we toch graag naar het ziekenhuis gingen, besloot Wietze anders. Hij is uiteindelijk hier thuis geboren en achteraf kijk ik hier heel positief op terug. Een thuisbevalling is toch wel heel bijzonder. Wij wonen nog maar anderhalf jaar in het huis waar we nu wonen. Het huis heeft nog nooit zo erg als thuis gevoeld dan nu na de geboorte van Wietze.

Wietze is inmiddels een maandje oud. Hij doet het super, ook al zijn de nachten pittig en heeft hij last van buikkrampjes (iemand tips?). Het is een heerlijk mannetje en Renske en Anna zijn gek op hun broertje. We zijn compleet met Wietze erbij.

Uiteraard heet Wietze niet echt Wietze, maar begint zijn naam met een W en doet zijn naam ook net zo Nederlands aan als de naam die ik hier op de blog hanteer. Zoals ik al eerder een keer schreef, houd ik mijn kinderen nog even weg van de sociale media. Omwille van hun privacy houd ik hun namen even privé. Wil je weten wat Wietzes echte naam is? Stuur mij een berichtje en ik laat het je weten.

 

 

 

 

 

Op deze foto is mijn kleine mannetje slechts een paar dagen oud.

Gepost op

Over de kleine dingen die me blij kunnen maken (deel 1)

Je herkent het vast wel: kleine dingen die je blij kunnen maken. Een knuffel of kus van je geliefde, een tekening van je dochters, een handgeschreven kaartje of brief, gewoon die ene persoon die vraagt hoe het gaat. Gewoon kleine zaken die het leven leuk maken en die weinig geld kosten. In deze korte blog neem ik jullie mee in een van de kleinere dingen waar ik blij van word, namelijk het uitzicht in de wijk waar ik woon.

Kevin en ik wonen in een dorpje in Brabant. Mijn moeder zou het nog steeds een stad noemen, omdat het dorp waar zij en mijn vad.er wonen veel en veel kleiner is. Zo hebben wij ons eigen centrum met wat winkels en restaurants, terwijl zij daarvoor naar een dorp verderop moeten of naar het centrum van hun gemeente, een kleine drie kilometer verderop. Enfin, ons dorp dus.

Op slechts enkele minuten lopen van huis hebben we twee prachtige parken. In het ene park kunnen kinderen ook spelen, kan men hardlopen, de hond uitlaten of gewoon genieten van het uitzicht. En het andere park is meer een groot grasveld waar je heerlijk kunt picknicken. Ook is er een parkboerderij waar herten, kippen, wat schaapjes en struisvogels lopen. De kapjes van het brood brengen we hier regelmatig naar toe.

Op sommige momenten schijnt de zon zo dat je een ontzettend mooie foto kan maken. En die foto’s wil ik jullie niet onthouden.

Deze foto is in april genomen. Het contrast in deze foto vind ik echt super.

 

 

Gewoon een fotootje gemaakt op zondagmorgen tijdens het uitlaten van onze hond. In dit park raak ik gewoon niet uitgekeken. In het voorjaar zwemmen hier eenden met hun kroost. De kinderen vinden het heerlijk om de eendjes te voeren en voordat je het weet, lopen er een stuk of vijftien eenden om je heen om dat ene stukje brood te krijgen.

 

 

Deze foto maakte ik op een ochtend in mei. Ik was het afgelopen schooljaar op woensdag en donderdag vrij en ik nam onze Anna regelmatig mee voor een wandelingetje in het park. Zelfs de ochtendzon kan mooi zijn.

 

Wat dacht je van deze zonsondergang? Wat een uitzicht en zeker met de zon die op deze manier op het water schijnt. Ik vind dat echt geweldig om te zien. Ook de zonsondergang op het strand vind ik fascinerend.

Nu ik deze foto’s weer terugkijk, besef ik me hoe mooi de omgeving eigenlijk is waarin ik woon. Oké, ik aard echt overal wel en mij kun je ook gerust laten emigreren naar een wereldstad als New York. Maar toch, een prachtige zonsondergang, een regenlucht die op komt zetten terwijl de zon nog schijnt….. Het blijven voor mij toch kleine geluksmomentjes.

Hebben jullie ook van zulke momentjes? Laat het me weten!

Gepost op

Als je kleuter ’s nachts zindelijk wil worden

Onze Renske wordt in november vijf jaar en ze is momenteel nog niet zindelijk in de nachten. Het zindelijk worden overdag duurde ook wat langer, maar inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en er zat nog geen vooruitgang in.

Moet Renske zindelijk zijn op korte termijn? Nee, voor ons is dat geen must. Al zou het wel ontzettend handig zijn natuurlijk. Kevin en ik merken de laatste maanden wel dat Renske heel laks was in het naar de wc gaan ‘s  ochtends als ze wakker werd. Daarnaast weten we dat Renske vanaf komende schooljaar ook op schoolkamp gaat.

Regelmatig kwam ze  het afgelopen jaar ’s ochtends uit haar kamer met de boodschap ‘Mijn bed is nat.’ Lang hebben we ons afgevraagd hoe dat kon. Die broekjes waren nooit verzadigd als ze die uitdeed. En ineens kwam de aap uit de mouw. Renske plaste ’s ochtends haar blaas leeg in het luierbroekje. Dat is iets heel anders dan een plasje dat ’s nachts per ongeluk wegloopt, immers dat gaat met wat minder kracht. Tijd om haar te leren om de knop om te zetten. Gewapend met een goed verhaal over zindelijkheid en beste vriendinnetjes die geen luiers meer droegen,  probeerden we haar te overtuigen. De wil was er wel om droog te blijven, maar de knop ging niet om. Tot afgelopen week.

Ik had via de bekende Chinese webshop drie kekke oefenbroekjes besteld en die waren binnen. Onze Renske vond ze geweldig en kon bijna niet meer wachten totdat ze gewassen waren. Vorige week woensdagnacht zijn we begonnen met de broekjes. De eerste twee nachten gingen niet zo goed, maar een kletsnat bed had Renske ook niet. Op vrijdag hebben we met haar een beloningssysteem bedacht. Daarover zo meteen meer.

Tot nog toe lijkt het redelijk te gaan in de ochtenden. Renske zeurt niet om de ‘echte’ luierbroekjes en ze kiest zelf welk oefenbroekje ze aandoet. Ook doet ze niet moeilijk om mee te gaan naar de wc als wij haar rond 0.00 uur wakker maken. Ze is wakker en vindt zichzelf een grote meid dat ze toch meegaat naar de wc. Daarna gaat ze terug naar bed en slaapt ze verder. Krijgt ze een ongelukje, dan regelt ze dat zelf. Haar onderbroek, oefenbroek, pyjama en handdoek doet ze zelf in de wasmachine. Wij hebben onze wasmachine op zolder staan, dus dat scheelt. ’s Ochtends zet ik de machine aan en dan is aan het einde van de dag alles droog. Ik vind het knap hoe zelfstandig ons meisje is geworden.

Om haar te belonen, kwamen we tot het volgende systeem. Bij een droge nacht krijgt Renske een sticker. Tien stickers betekent een uitstapje naar de binnenspeeltuin van onze woonplaats. Die beloning heeft ze zelf bedacht. Wij hebben eraan toegevoegd dat ze een vriendinnetje mag meenemen. Renske kijkt er al naar uit. Ook voor het zelfstandig regelen van een natte broek hebben we een beloningssysteem. Renske is gek op chocolade, met name Mars. Voor elke keer dat ze ongelukjes zelf opruimt, krijgt ze een stempel en vijf stempels zijn voor haar een marsreepje.

Ik ben benieuwd hoe deze training verder gaat. Hebben jullie nog tips? Hoe is jullie kindje ’s nachts zindelijk geworden?

Gepost op

Het ‘leed’ dat zwangerschapsdiabetes heet…

Zoals de titel al laat doorschemeren, ik heb zwangerschapsdiabetes. In het begin schrok ik van het nieuws, maar aan de andere kant had ik dat al verwacht.

Het was 24 mei dit jaar toen ik de diagnose kreeg. Nou vind ik diagnose eigenlijk niet het juiste woord voor mijn situatie. Medisch gezien klopt de term wel.

Hoe kom ik aan zwangerschapsdiabetes?

Kort door de bocht is het antwoord: ik was gewoon te zwaar en daardoor had ik een verhoogde kans op diabetes. De kilo’s die eraan kwamen tijdens de zwangerschap van Anna ben ik niet meer kwijtgeraakt waardoor ik eigenlijk te zwaar was toen ik zwanger raakte. Gezien mijn BMI moest ik een Orale Glucose Tolerantie Test, kort gezegd OGTT, ondergaan bij een zwangerschapstermijn van 27 weken. Zo’n test houdt in dat je nuchter naar het ziekenhuis moet komen om je glucose te laten prikken en daarna een glucosedrankje te drinken krijgt. Daarna mag je twee uur lang niks doen en na die twee uur prikt men  opnieuw je glucose. De uitslag volgt een dag later. Is de uitslag na twee uur onder de 7,8 mmol, dan heb je geen zwangerschapsdiabetes en zit je erboven, dan krijg je het etiketje.

En dan komt de uitslag: verhoogde bloedsuikers. Ik zat op 8,3 mml. Weliswaar geen extreme verhoging, maar hoger dan de richtlijnen voorschrijven.  Dat was even een klap in mijn gezicht, maar aan de andere kant ook goed dat dit ontdekt is. Omdat mijn waardes niet extreem waren, kreeg ik een verwijzing voor de diabetesverpleegkundige. Zij zou me helpen met een passend dieet om mijn bloedsuikers op peil te houden. Verder moest ik twee keer een dagcurve gaan laten prikken in het ziekenhuis en daarnaast kreeg ik ook twee keer een groeiecho en een consult bij de gynaecoloog. Bij goede uitslagen hoefde ik geen insuline te spuiten en dat geluk heb ik wel weer gehad.

Hoe ziet mijn dieet eruit?

Eigenlijk heb ik het advies gekregen om gewoon normaal te doen en de schijf van vijf aan te houden. Verder moet ik opletten op de hoeveelheid koolhydraten en suikers die ik binnenkrijg. Ik eet om om de twee uur wel iets en dan kom ik uit op onderstaand schema.

Ontbijt:     2 volkoren boterhammen met vleeswaren of pindakaas (wel van Calvé). Het fijne aan de pindakaas van Calvé is dat er geen toevoegde suikers in zitten. Bij heel veel andere merken is dat namelijk wel het geval. Soms ontbijt ik met Optimel kwark met vers fruit of magere yoghurt met een eetlepel muesli en wat zoetstof.

Tussendoor:   fruit, vaak een sinaasappel en een glas zuivel. Meestal is dat Optimel.

Lunch:   2 tot 3 volkoren boterhammen met vleeswaren of pindakaas en nootjes en wat rauwkost zoals worteltjes en tomaatjes.

Tussendoor:   nootjes of een stukje kaas

Avondeten:   heel saai, maar gewoon een kleinere portie aardappels, een berg groente zonder saus en een stukje vlees. Sinds ik weet dat ik zwangerschapsdiabetes heb, ben ik heel voorzichtig geworden met het eten van pasta’s en rijst.

Tussendoor: een bakje Optimel vla en twee uur later nog iets hartigs. Dat laatste is afhankelijk van het tijdstip waarop we naar bed gaan.

Nu ik gewend ben aan mijn ‘dieet’ en vind ik dat ik prima kan leven met deze ‘beperking’. Misschien moet ik de lijn gaan doortrekken en na mijn zwangerschap koolhydraatarm en suikervrij blijven eten. Ik heb meer  energie gekregen sinds ik erop let en ik kom ook niet eens veel aan. Misschien werkt het ook wel om de overtollige kilo’s van Anna’ss zwangerschap kwijt te raken.

Gepost op

Wel of geen derde kindje?

Was jouw gezin compleet na één, twee, drie of na meer kinderen? En hoe wist je dat jouw gezin compleet was? In deze blog neem ik jullie mee in onze keuze voor een derde kindje.

Sinds het moment dat Kevin en ik een relatie kregen, wist ik zeker dat dit de man was met wie ik een gezin wilde stichten. En zo uit het niets wist ik ook dat ik heel graag drie kindjes zou willen als ons dat gegund was. Kevin stond hier hetzelfde in als ik.

In november 2012 werden we voor het eerst ouders van Renske. Een meisje dat vanaf het eerste moment onze levens definitief deed veranderen in alle opzichten. Bijna 2,5 jaar later, in april 2015, volgde onze Anna. Op dat moment voelde ons leven en ons gezin compleet. We hadden twee gezonde dochters waar we intens gelukkig mee waren.

En toch……Anna werd een jaar en het begon opnieuw te kriebelen bij mij. Hoe zou dat zijn met drie kinderen? Heel voorzichtig kaartte ik mijn wens aan bij Kevin. Kevin had het hoofdstuk kinderwens al afgesloten en hij vond op dat moment dat ons gezin compleet voelde. Toch wilde hij nadenken over een derde kindje, want ik had immers die wens nog. ‘Geef me wat tijd om hier goed over na te denken.’ Dat was de boodschap die hij mij meegaf. Die tijd heb ik hem gegeven, want om samen een kindje te krijgen, moet je naar mijn idee allebei een ‘ja’ gegeven hebben. Het werk niet als de een zich opoffert voor de wens van de ander. Twee maanden van nadenken gingen voorbij. Ik begon al langzaam aan het idee te wennen dat een derde kindje er nooit meer zou komen. Tot die ene zomeravond.

De mensen die Kevin en mij goed kennen, weten dat we elke maand een avond date night houden. Dat doen we al sinds we samenwonen. Voor ons is dat echt een avond om naar uit te kijken: even geen ouders zijn, tijd voor elkaar maken, plezier hebben. Sinds we kinderen hebben, regelen we een oppas. Elk maand organiseert een van ons date night en vertelt de ander niet wat de plannen zijn. Een verrassing voor je wederhelft, dat vinden wij nog steeds leuk. Zo ook de hierboven genoemde avond. Kevin was aan de beurt om date night te organiseren. Hij nam me mee naar een restaurantje hier in het dorp en daarna bezochten we de Midzomeravond van Toverland (in Sevenum). Tijdens het etentje zegt Kevin: ‘Ik ben eruit wat betreft een derde kindje. Laten we er in het najaar voor gaan en dan kijken we wel in hoeverre het ons gegund is.’ Ik was eigenlijk aangenaam verrast. En zo geschiedde.

Voor ons is de keuze voor een derde kindje uiteindelijk een gevoelskwestie geweest. Vooraf hebben we alle voor- en nadelen zorgvuldig afgewogen en uiteindelijk besloten wij ervoor te gaan. We spraken wel met elkaar af, dat we het maximaal een halfjaar zouden proberen. Als een zwangerschap dan nog steeds uitbleef, dan bleef het bij twee kindjes en was het ons niet meer gegund. Zo nuchter waren wij ook. Ook dat was een weloverwogen keuze van ons. Ik ben immers deze zomer 35 geworden en Kevin wordt over een paar weken 36. Eerlijk is eerlijk, voor ons speelden onze leeftijden een rol. Gelukkig lachte het leven ons toe en had ik na twee maanden al een positieve test in handen.

En nu duurt het ineens nog maar twee weken tot de uitgerekende datum.  Ik voel me goed ondanks de zwangerschapsdiabetes, dus ik mag niet klagen. Nog een paar weken genieten, hoop ik, en we kunnen ons kleinste wonder in onze armen sluiten. En weet je, ik heb ook het gevoel dat ik het hoofdstuk zwangerschap ga afsluiten. Met drie is ons gezin compleet.